Położony na terenie dzisiejszego obwodu ozierskiego młyn był wybudowany w XIX wieku i należał do Karla Rosemunda.

Na początku I wojny światowej młyn spalił się, więc sprzedano go R. Wiechertowi. On przerobił młyn na kaszarnię produkującą wyroby z łuszczonego ziarna. W końcu lat trzydziestych kaszarnia została sprzedana A. Schmittowi. W budynku działał browar i rozlewnia wody mineralnej. Po zakończeniu II wojny światowej aż do czasów współczesnych młyn wykorzystywano jako pomieszczenia składowe, a w willi przez długi czas działała szkoła muzyczna dla dzieci. Obecnie pomieszczenia zajmowane są przez administrację.

W 1736 roku Darkemen stał się miastem garnizonowym. W kwietniu 1892 r. do Darkemenu przybył 59. Batalion Pułku Piechoty. Żołnierzy zakwaterowano w prywatnych mieszkaniach, a w październiku 1892 r. przeniesiono do koszar zbudowanych na ulicy Pogranicznej (ul.Pogranichnaya). W kolejnych latach kontynuowano budowę garnizonu, ostatni budynek – lazaret- rozpoczął działalność w 1901 roku. Garnizon rozwiązano w związku z postanowieniami Traktatu Wersalskiego w 1915 roku, a budynki wykorzystywano do celów socjalnych. Od 1918 roku zamieszkiwali je obywatele, którzy stracili domy.

Terytorium posiadłości Weedern to obszar o wielkości 1276 ha. Druga część majątku ze wsiami Szirguponen, Amtshagen, Dalnee w powiecie gusiewskim znajdowała się 30 km od Weedern i miała powierzchnię 1072 hektarów. W Weedern hodowano rasowe konie od pierwszej połowy XVIII wieku. W roku 1800 zapoczątkowano prace nad powstaniem stadniny. Weedern stało się majątkiem znanym z hodowli koni czystej krwi w Prusach i za granicą.

Kompleks Weedern składał się z dużego pięknego domu, otoczonego wspaniałym sadem, ujeżdżalni, licznych stajni i różnorodnych budynków gospodarczych. Wszystkie budynki były położone wzdłuż obwodu prostokąta, w centrum którego znajdowała się reprezentacyjna stajnia wyłożona brukiem i posypana piaskiem w celu zapewnienia bezpieczeństwa zwierzątom.

Obecnie prywatny właściciel majątku Weedern odbudował go na podstawie starych zdjęć i szkiców. Nadal prowadzi się tu hodowlę koni, co pozwala na kontynuowanie wieloletniej tradycji istnienia stadniny.

Na miejscu ogromnego lasu w 1847 roku Johann Friedrich Wilhelm Farenheid zaczął budować park ze stawami i szerokimi alejami, ozdobionymi rzeźbami. Zamek-muzeum budowano długo i był on ukończony dopiero w 1864 roku. Pierwsi odwiedzający muzeum mogli oglądać komnaty już w 1854 roku. Posiadłość była znana z antycznych rzeźb i wybitnych dzieł malarzy europejskich.

Oficyna zamku z komnatą „Koren” została spalona przez dwóch oficerów, którzy w 1945 roku kierowali pierwszym wywozem zbiorów z zamku. Kolejne eksponaty wywożono nocą samochodami poza obręb regionu. Do 1950 roku pozostała część muzeum była udostępniona zwiedzającym. Eksponatów w salach było mało, stanowiły je głównie masywne rzeźby. W 1955 roku otrzymano pozwolenie na wysadzenie w powietrze „Daczy Goeringa”, tak lud nazywał ten obiekt. Po zamku pozostały tylko ściany, które zaczęły się rozpadać. Do naszych czasów przetrwała tylko altana i czołowe ściany byłych stajen.

Jednym z najważniejszych wydarzeń historycznych związanych z tym budynkiem było zamieszkiwanie w nim, w 1807 roku, króla Prus Fryderyka Wilhelma III wraz żoną Luizą i rosyjskim carem Aleksandrem I.

W 1869 roku dom spłonął. W jego miejsce wybudowano hotel „Sandacz”, później przemianowany na „Reimers Hof” (Dwór poetów). Hotel „Reimers Hof” został uznany za najlepszy hotel w prowincji. Po II wojnie światowej budynek służył jako internat technikum, a salę balową przekształcono w salę gimnastyczną. Obecnie budynek podzielono na części i nie jest w całości wykorzystywany.

Dom został zbudowany na rynku  w 1903 roku.  Gospodarz domu prowadził tam karczmę. Mieszkańcy Darkemenu nazywali ją „wiejski pies z motyką”.  Z nieznanych przyczyn dom i karczma pozostały bez gospodarza. Przed I wojną światową dom przekazano Gustawowi Kortowi. Kort prowadził delikatesy, a później sklep spożywczy. Szyld z dużymi literami wyróżniał się wśród innych na rynku miasta. Kort był znany jako handlarz bydła, właściciel hotelu oraz dyrygent kapeli, która grała na miejskich uroczystościach.
Podczas I wojny światowej dom nie został zniszczony, był to jeden z trzech nienaruszonych na rynku budynków. W okresie powojennym do budowli przylegał ogromny dziedziniec, urządzony w miejscu, gdzie miały być wybudowane wille. Budynek ten miał wówczas wielkie znaczenie. Chłopi przyjeżdżający na jarmarki, starali się trafić do Korta, gdzie było najlepiej pozostawić konie. Można to było zrobić w wielu miejscach, jednak obsługa u Korta była najlepsza: można było zrobić przerwę w handlowaniu i w tym czasie napoić i nakarmić konie, a na koniec dnia odpocząć w hotelu, zjeść, wypić i porozmawiać z gospodarzem na temat kupna i sprzedaży bydła.

Po II wojnie światowej i obecnie parter budynku jest wykorzystywany jako sklep. Na pierwszym i drugim piętrze w różnym czasie działały liczne organizacje, w ostatnich latach znajduje się tam Kompleksowe Centrum Usług Społecznych.

Kościół protestancki został poświęcony 9 października 1842 roku. Konstrukcja kościoła miała znaczącą wadę – niska wieża hamowała rozwój przemysłu w mieście, ponieważ kominy nie mogły sięgać ponad krzyż kościoła. Z okazji 50-tej rocznicy powstania kościoła przeprowadzono jego rekonstrukcję. Dobudowano wysoką wieżę, na której zegarmistrz L. Rose umieścił zegar z trzema tarczami.

W czasie wojny kościół nie uległ zniszczeniu. Organy oraz części ołtarza zostały rozbite w latach powojennych. W 1948 r. kościół zaadaptowano do przechowywania maszyn rolniczych. Pod koniec lat 80. kościół pozostał bez właściciela i szybko zaczął niszczeć.

Rynek w Oziersku (Darkemenie) robił duże wrażenie ze względu na rozmiary powierzchni handlowej – 3,25 ha. Był to największy rynek w obwodzie kaliningradzkim. W latach 1896-97 wybudowano na rynku budynek poczty, który zachował się do dnia dzisiejszego. Na rynku znajduje się również dawny Dom Gustawa Kortha wybudowany w 1903 roku oraz oraz budynek dawnego hotelu Reimers Hof, w którym w 1807 roku mieszkał król Prus Fryderyk Wilhelm III z żoną Luizą i rosyjskim carem Aleksandrem III.

W zachodniej części rynku, w końcu XIX wieku wzniesiono pomnik ku czci ofiar w wojnach austriacko-pruskiej 1806 roku z Napoleonem, francusko-pruskiej w 1866 roku i w latach 1870-71. Nazwiska ofiar i inne napisy dotyczące wojen umieszczono na czterech stronach postumentu, a na samej górze znajdował się pruski orzeł. Po II wojnie światowej na ocalałym postumencie umieszczono popiersie Stalina, a później, w latach 60 – Lenina.

Pierwotnie był to parterowy budynek z poddaszem, wybudowany jako jeden z pierwszych budynków w mieście. Naprzeciw znajdował się dom burmistrza. Po II wojnie światowej na ocalałym postumencie umieszczono popiersie Stalina, a później, w latach 60 – Lenina.

Znajduje się w parku „Zariecznyj”. Do 1945 roku był to park ratuszowy przy radzie powiatu (Landrat). W połowie XVIII wieku znajdowała się tutaj tkalnia. Do końca lat 70. kamień pamiątkowy i marmurowa tablica na dębie były na  miejscu. Później jednak tablica zaginęła, kamień pękł na pół, reszta zawieruszyła się podczas rozbiórki ratusza, gdy zaczęła spadać liczba uczniów technikum, którym służył jako internat.